Museum van mijn missers

Ik wilde altijd al ondernemen. Toch ging ik eerst studeren, omdat dat de verstandige keuze leek. Ik studeerde hoe de overheid werkt. Een bedrijf beginnen stond niet op het rooster.

Achteraf was dat best nuttig. Het is ook precies de reden dat ik nu veroordeeld ben tot subsidieadvies. Wie jaren leert hoe overheden denken, wordt blijkbaar vanzelf de man die vertelt hoe je hun geld krijgt.

Met Bespaar Groen wilden we alle losse tools voor het verduurzamen van je huis samenbrengen in één grote tool. Technisch lukte dat aardig. We knoopten een hele rij systemen aan elkaar, en dat werkte ook nog.

Wat niet lukte, was het vertrouwen van de mensen zelf winnen. We hadden onderschat hoe persoonlijk en gespannen mensen zijn als het om hun huis gaat. Een huis is geen rekensom. Het is je thuis.

Het mooiste voorbeeld: mensen vertrouwden onze berekening niet als die te snel klaar was. Dus lieten we een trage laadbalk zien, met ingewikkelde formules die voorbijkwamen. De uitkomst was allang klaar, maar zo geloofden mensen hem wel. Ons nuttigste onderdeel was dus een balkje dat deed alsof.

Wat ik ervan leerde: het beste product maken betekent niet dat het gebruikt wordt. Het moet aansluiten op hoe de klant het beleeft. Verder leerde ik veel over systemen koppelen, software bouwen en schakelen tussen gemeente, bewoners en installateurs. Daar heb ik nog elke dag plezier van.

Ik ben nog steeds trots op de tijd die ik in tapp.online heb gestoken. Ongeveer anderhalf jaar draaide ik mee, met het idee dat ik er steeds intensiever bij betrokken zou raken.

Geef me een subsidieregeling en ik praat een uur. Geef me een lijst koude telefoonnummers en ik word heel stil. Als adviseur verkoop ik prima, maar bij tapp.online moest er echt een product met software verkocht worden, en dat lukte me in die rol niet.

Les geleerd: weet waar je goed in bent, en wees eerlijk over waar je dat niet bent. Dat scheelt iedereen tijd.